Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Η Ρωγμή

Στους αρμούς του χρόνου πλησιάζοντας,
βουτάμε στη θάλασσα της λήθης
για να εξαγνιστούμε.
Και ο χορός των αναμνήσεων
στροβιλίζει άγρια για να μας αφήσει αναίσθητους
στα μυστικά περάσματα.
Αρρένων μάχη και ο χρόνος πάλι γυρνά,
φυλάσσοντας καλά τα πεπραγμένα.
Μα σαν τύχει και λάβεις κάποια θέαση του Νου,
χίλιες ζωές αιώνων περνάνε από μπροστά σου.
Και η μαρτυρία παίρνει σάρκα και δεν ξαναγυρνά.
Και η ιδεατή γραμμή ζωής, στο φως εξασθενεί.
Για να δώσει την θέση της στο ξύπνημα του Κόσμου.
Άκουσε Θεέ μου τις φωνές πως ξεμυτίζουν,
από μια ρωγμή του ονείρου.
                                                                 
                                                                    Ε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

......

Δεν είναι που δεν έχεις τι να πείς

μάλλον κάποιο μυστικό άνθος άρχισε να ωριμάζει στη σιωπή σου...